Chanuka

W odróżnieniu od wielkich świąt żydowskich, Chanuka ma źródło nie w Biblii, lecz w późniejszych wydarzeniach. Jest to święto, które trwa przez osiem dni, a zaczyna się dnia 25 hebrajskiego miesiąca kislew (zwykle wypadającego w grudniu).

Chanuka to święto żydowskie przypominające o ponownym poświęceniu Świątyni w Jerozolimie. Upamiętnia ono udane powstanie Machabeuszy w walce o niezawisłość i religijną swobodę przeciwko rządom Seleucydów w roku 167 p.n.e. Żydzi zbuntowali się przeciwko Antiochusowi IV, który zbeszcześcił Świątynię. Pod przewodnictwem Judy Machabeusza, w roku 164 p.n.e. Żydzi oswobodzili Jerozolimę spod obcych rządów i ponownie dedykowali Świątynię.

Tradycja zanotowała cud: otóż kiedy Machabeusze szukali świętej oliwy, żeby zapalić kandelabr w Świątyni, znaleźli tylko jedną małą butelkę, której pieczęć nie została złamana, i wobec tego zawierała rytualnie czystą oliwę. Butelka zawierała dosyć oliwy na jeden dzień, ale zdarzył się cud i oliwa płonęła przez osiem dni.

Przez osiem dni Chanuki zapala się świeczki w świeczniku zwanym chanukiją, ma on osiem ramion w szeregu, oraz jedno dodatkowe ramię na świeczkę zwaną szamaszem, od której zapala się wszystkie inne świeczki.

Jest to święto pełne radości, i specjalnie ulubione przez dzieci. Dzieci grają w bączka o czterech ściankach, na których są zapisane pierwsze litery hebrajskiego zdania: Wielki Cud Zdarzył się Tu.

Innym zwyczajem Chanuki jest jedzenie specjalnych potraw, głównie smażonych na oliwie, takich jak placki kartoflane czy pączki zwane "sufganiot", zwykle nadziewane dżemem.