Język Jezusa

Język aramejski pojawił się w X w. p.n.e. i w przeciągu 5 stuleci stał się jednym z głównych języków Bliskiego Wschodu, którym mówiono i pisano na obszarze od Egiptu do Indii. W Ziemi Izraela nadal posługiwano się późną odmianą dialektu hebrajskiego, który dotrwa do II w. n.e. Jednakże językiem, którym posługiwała się większość ludności, był jeden z dialektów aramejskiego, znany jako zachodni aramejski.

 

Z tego, co wiemy, pod koniec okresu Drugiej Świątyni w Galilei jedynym językiem, którym mówili Żydzi był aramejski, hebrajski zachował się jedynie na terenie południowej Judei. Tak więc można bezpiecznie przyjąć, że językiem Jezusa był aramejski.

 

Aramejski pozostał językiem żydowskiej, a później chrześcijańskiej ludności w Ziemi Izraela w okresie bizantyjskim, a także w późniejszym okresie dominacji muzułmańskiej, jakkolwiek zaczął stopniowo ustępować językowi arabskiemu. Począwszy od VI w. n.e. mamy dużo tekstów chrześcijańskich z terenów Ziemi Izraela pisanych po aramejsku na użytek chrześcijańskich społeczności mówiących tym językiem, które istniały tam do późnego średniowiecza.

 

Aramejski w swoim dialekcie nazywanym syryjskim pozostał do dnia dzisiejszego językiem modlitwy milionów chrześcijan zarówno na Bliskim Wschodzie jak i w diasporze, jakkolwiek jego mówione wersje niestety prowadzą trudną walkę o przetrwanie.

Pielgrzymi udający się do Izraela mogą lepiej zapoznać się z tym starożytnym językiem uczestnicząc w mszach odprawianych przez Syryjski Kościół Ortodoksyjny, Syryjski Kościół Katolicki i Kościół Maronicki.

 

Prof. Michael Sokoloff

 

armaic-book